Jestem sobie przedszkolaczek

Jestem sobie przedszkolaczek, nie grymaszę i nie płaczę - tak się zaczyna ulubiona piosenka naszego dziecka. I faktycznie ostatnio dzielnie uczęszcza do przedszkola, ma tylko czasem kryzys przy wejściu na salę, ale później cały dzień jest grzeczna i zbiera pochwały. No i przede wszystkim pozbywa się nadmiaru energii, który w niej drzemie i po przyjeździe do domu łatwiej ją okiełznać.

Nadrabiam zaległości

Długo nie pisałam, pomimo tego, że jestem na zwolnieniu lekarskim i teoretycznie powinnam mieć dużo czasu wolnego. No i trochę tego czasu faktycznie mam, ale jako że wymiotuję cały czas, boli mnie kręgosłup i jeszcze doszła znów (tak samo jak przy ciąży z Olą) cukrzyca ciążowa, to nic mi się nie chce. Rano odwożę Olę do przedszkola, jadę do piekarni, później do mięsnego i spożywczego. Po przyjeździe karmię psa, który przybiera na wadze ok. 1,5 kg tygodniowo i robi się coraz bardziej zuchwały, a później karmię siebie. Przeważnie wtedy kładę się na chwilę, aby powstrzymać atak mdłości, czasem udaje mi się go przeczekać, innym razem kończy się to mało przyjemną wizytą w toalecie. Po godzinie kłuję się, aby zbadać cukier, nastawiam pranie, zbieram zabawki, ogarniam kuchnię i mamy już południe. Zwyczajowo później szłam na spacer z psem, ale odkąd Azja ma złamany palec, ograniczyłyśmy nasze wypady na wieś. Jak już poogarniam, to się robię zmęczona i znów się kładę na chwilę. Później wstaję i jak mam wenę to robię obiad, a jak nie, to pokręcę się chwilę po domu no i zaraz trzeba jechać po córcię. Po przedszkolu jestem już na wyłączność Oli. Ostatnio dziecko ma fazę na układanie puzzli i wycinanie z papieru, więc to wypełnia nasze wspólne wieczory. Oczywiście harmonogram dnia ulega zmianie, gdy jadę do pracy lub załatwiać jakieś sprawy (a jest ich trochę po przeprowadzce), ale i z tym sobie jakoś póki co radzę.
Jutro w przedszkolu pasowanie na przedszkolaka i wtedy wrzucę obszerniejszą relację jak nasze dziecko radzi sobie w nowym miejscu.

Synuś

Wczorajsze USG ujawniło płeć potomka. Według prognoz w styczniu w naszej rodzinie pojawi się synuś.

Już wkrótce zamieszka z nami

 

Zdrowie i inne sprawy

Mąż powoli wraca do formy, porusza się już bez kul. Jeździ nawet samodzielnie samochodem, co zwolniło mnie z funkcji jego szofera.
Ola od 1 sierpnia przez dwa tygodnie chodziła do przedszkola na 3-4 godziny dziennie. Trzeci tydzień spędza ze mną w domu przechodząc rotawirus i przeziębienie w jednym. Całą naszą trójkę wzięło tak, że całe szczęście, że mamy trzy kibelki w domu:)
Mieszka się super. Cisza, spokój, luz i swoboda – tak bym w skrócie opisała życie na wsi. Brakuje nam umeblowania w pokoju telewizyjnym, naszej garderoby i paru dodatków, ale reszta potrzebnych do życia rzeczy jest.

Badanie oka

Jesteśmy z Olą po dwudniowym pobycie na Oddziale Okulistyki Dziecięcej Akademii Medycznej. Miała podejrzenie jaskry wrodzonej, okazało się, że ma nietypową budowę oka, dziwnie zachowują się źrenice, ale poza tym wszystko jest w porządku. Ola pobyt w szpitalu zniosła bardzo dzielnie. Najgorszy był brak jedzenia i picia przed narkozą oraz wszelkie wkłucia. Wkurzał mnie brak informacji i ogromna nuda na oddziale, ale cóż, mam nadzieję, że już tam więcej nie trafimy.

Po operacji

Operacja trwała kilka godzin, ale chyba się udała. Teraz co najmniej miesiąc unieruchomienia, no i długa rehabilitacja.
Mamy teraz w domu istny szpital na peryferiach. Moja mama to siła sprzątająco-gotujaco-opiekujaca się nad dzieckiem, a ja jestem szoferem, robię zastrzyki, donoszę lód na kolano i czuwam w nocy. Jeśli dodać do tego moje złe samopoczucie, ciągłe nudności, wymioty i ból brzucha, to mamy niezły młyn. Jeśli chodzi o pozytywy, to mamy już ogarnięty dom po przeprowadzce – zasługa mamusi, piękny las pod nosem, towarzystwo sarenek, dzikiego ptactwa, żab itp. Dziecko po całym dniu na podwórku śpi w nocy jak susełek.
W sobotę Madzia ma swój wielki dzień – wychodzi za mąż i nas tam nie będzie:(